غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

فال حافظ شیرازی


سینه_از_آتش_دل_در_غم_جانانه_بسوخت
سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت    آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت    جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است    چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد    خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست    همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم    خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترك افسانه بگو حافظ و می نوش دمی    که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت


با پذیرفتن قوانین و شرایط شبکه کاوشگر نظر خود را درباره این غزل می نویسم: