غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

فال حافظ شیرازی


به_کوی_میکده_هر_سالکی_که_ره_دانست
به کوی میکده هر سالکی که ره دانست    دری دگر زدن اندیشه تبه دانست
زمانه افسر رندی نداد جز به کسی    که سرفرازی عالم در این کله دانست
بر آستانه میخانه هر که یافت رهی    ز فیض جام می اسرار خانقه دانست
هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند    رموز جام جم از نقش خاك ره دانست
ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب    که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست
دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان    چرا که شیوه آن ترك دل سیه دانست
ز جور کوکب طالع سحرگهان چشمم    چنان گریست که ناهید دید و مه دانست
حدیث حافظ و ساغر که می‌زند پنهان    چه جای محتسب و شحنه پادشه دانست
بلند‌مرتبه شاهی که نه رواق سپهر    نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست


با پذیرفتن قوانین و شرایط شبکه کاوشگر نظر خود را درباره این غزل می نویسم: