غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

فال حافظ شیرازی


تو_مگر_بر_لب_آبی_به_هوس_بنشینی
تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی    ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
به خدایی که تویی بنده بگزیده او    که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی
گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست    بی دلی سهل بود گر نبود بی دینی
ادب و شرم تو را خسرو مه‌رویان کرد    آفرین بر تو که شایسته صد چندینی
عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار    ظاهرا مصلحت وقت در آن می‌بینی
صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم    عاشقان را نبود چاره بجز مسکینی
باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست    که تو خوشتر ز گل و تازه‌تر از نسرینی
شیشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست    گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی
سخنی بی غرض از بنده مخلص بشنو    ای که منظور بزرگان حقیقت بینی
نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاك نهاد    بهتر آن است که با مردم بد ننشینی
سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد    بلغ الطاقه یا مقله عینی بینی
تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل    لایق بندگی خواجه جلال‌الدینی


با پذیرفتن قوانین و شرایط شبکه کاوشگر نظر خود را درباره این غزل می نویسم: