غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

فال حافظ شیرازی


ای_دل_گر_از_آن_چاه_زنخدان_به_درآیی
ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی    هر جا که روی زود پشیمان به درآیی
هش‌دار که گر وسوسه عقل کنی گوش    آدم صفت از روضه رضوان به درآیی
شاید که به آبی فلکت دست نگیرد    گر تشنه لب از چشمه حیوان به درآیی
جان می‌دهم از حسرت دیدار تو چون صبح    باشد که چو خورشید درخشان به درآیی
چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت    کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی
در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد    وقت است که همچون مه تابان به درآیی
بر رهگذرت بسته‌ام از دیده دو صد جوی    تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی
حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه‌رو    باز‌آید و از کلبه احزان به درآیی


با پذیرفتن قوانین و شرایط شبکه کاوشگر نظر خود را درباره این غزل می نویسم: